|
HISTORIA RASY
Jest
wiele teorii o powstaniu nagich psów. Na pewno wiadomo, że żyły one już
na okolo trzy tysiące lat przed Chrystusem. Pan Velikowski głosi, że
nagie psy pojawiły się w skutek skokowych zmian w gatunkach zwierząt, a
nie jak co niektórzy twierdzą w skutek ewolucji. Według dr Schulmutha z
Austrii nagie psy pojawiły się przed wielkimi katastrofami ekologicznymi
na Ziemii, które brakiem sierści przystosowały się do panujących wówczas
warunków.
Najbardziej prawdopodobna teoria głosi, że nagie psy powstały na drodze
mutacji i pochodzą od nieżyjącego już nagiego psa afrykańskiego Canis
Africanis.
Nagie psy najprawdopodobniej nie były znane starożytnym Grekom. Nie
zachował się żaden tekst, który wskazywałby na występowanie nagich psów
w straożytnej Europie czy Azji. Nie istnieją również żadne fakty,
świadczące o tym, że nagie psy były znane Rzymianom. Pierwsze wziamnki o
nagusach pochodzą z przelomu XV i XVI wieku.
Chińscy żeglarze odkryli nagie psy gdzieś na wybrżeżach Ameryki
Zachodniej. Hodowali je na pokładach statków, sprzedając szczenięta w
portach całego świata. Niezależnie od tego, gdzie żyły nagie psy służyły
one w celach leczniczych, religijnych, towarzyskich i kulinarnych. W
tamtych czasach wierzono, że chiński grzywacz ma moce leczenia
reumatyzmu, przeziębienia, róznego rodzaju bóli stawów i kości. Nagie
psy były znane w Chinach już około dwa tysiące lat p.n.e. Wtenczas
istaniały dwa typy chińczyków: pierwszy był mały, bezwłosy, o miękkiej
skórze. Ważył ok 5 kg, miał długie jedwabiste włosy na głowie, łapach i
ogonie i występowały w różnych umaszczeniach. Typ ten znany był jako
pies świątynny i hodowano go głównie w klasztorach buddyjskich, by
strzec je przed złymi duchami i czarnoksiężnikami.
Drugi typ był psem rzeźnym. Były specjalnie tuczone, a następnie zjadane
na święta. Były większe niż grzywacze typu pierwszego. Zamiast włosów
miały świńską szczecinę na głowie, a łapy i ogon były nagie. Ważyły ok
11 kg, były wyłącznie ciemnoszarej maści. Niektóre grzywacze tego typu
były psami myśliwskimi, lecz mimo cechy użytkowej, gdy się nie
sprawdzały na polowaniach to trafiały na stół... W XVII wieku chińskie
grzywacze opanowały dwór chińskiej dynastii Cing, gdzie w iście
królewskich warunkach były rozpieszczane i towarzyszyły arystokracji.
Tysiące lat bliskości z człowiekiem zaowocowały, że chińskie grzywacze
są uzależnione od człowieka i są bardzo z nim związane.
Do Europy nagie psy dotarły już w XVI wieku. Z początku były atrakcją
zoologiczną – były trzymane wyłącznie w ZOO lub w prywatnych
kolekcjach.
Pierwszą współczesną hodowczynią grzywaczy jest Pani Deborah Wood z USA,
która hodowlą 'Crest Haven' zapoczątkowała hodowle grzywaczy na całym
świecie. Hodowczyni ta juz po II wojnie światowej rozpoczęła pionierską,
żmudną pracę w oparciu o prowadzone księgi rodowodowe. W 1946 roku
istniało w USA juz kilka innych hodowli grzywaczy, a w 1956 roku rasa ta
zostala uznana przez AKC i tym samym rozpoczęła się jej rejestracja. Od
1965 do 1970 roku nastąpił zastój w hodowli grzywaczy. W połowie lat
sześćdziesiątych Pani Haris z hodowli 'Crest Haven' sprowadziła
grzywacze do Anglii. Dzięki państwu Brendy & Barry Jones niezwykłe
szybko powstał tam Klub Miłośniów tej rasy zarejestrowany przez
brytyjski Kennel Club juz w 1969 roku. Państwo Jones założyli w tym
czasie hodowle 'Kojak' – najsłyniejsza dotychczas brytyjska hodowla
grzywaczy. Hodowcy Ci spowodowali, że w 1981 roku Brytyjski Kennel Club
uznał odmianę powder puff za pełnoprawną odmianę rasy i od tej pory obie
odmiany są oceniane razem na jednym ringu (dziś już to się trochę
zmieniło – w niektórych krajach Europy – np. Czechy, Słowacja – oceniają
grzywacze osobno). Do Europy pierwsze grzywacze sprowadził pan Weinberg
z Niemiec, tym samym rozpoczynając hodowle 'El – Chiquitin`s'. W 1976
roku chiński grzywacz oficjalnie trafił do rejestrów ras uznawanych
przez FCI. W 1978 powstał w USA Klub chińskiego grzywacza, a następnie w
1986 roku pod przewodnictwem pana Weinberga powstał Międzynarodowy Klub
Psów Ras Egzotycznych, który zrzesza miłośników nagich psów z całego
świata po dziś dzień. W 1969 roku chińskie grzywacze trafiły do
Australli.
Do Polski pierwsze grzywacze sprowadził w 1986 roku pan Spaltenstein,
które niestety zostały skradzione. Spaltenstein nie poddał się i znów
sprowadził do Polski grzywacza – była to suka Ch. Caprioso YUE – SAI Kan
importowana z Danii. Dała jeden miot z przydomkiem FORMULA – psa
Einstein FORMULA, rozpoczynając hodowle grzywaczy w naszym kraju.
Następnie pojawiły się hodowle 'Dew' i 'Sasquehanna'. Hodowlę 'Dew'
zapoczątkowała wyżej wspomniana Ch. Caprioso YUE – SAI Kan, a następnie
'Dew' bazowała na importach z Niemiec z hodowli 'Von Shinbashi'. Hodowla
'Sasquehanna' bazuje na materiale importowanym z USA. Od tamtej pory w
Polsce pojawiło się mnóstwo nowych hodowli, importowano dużo wspaniałych
psów (ok. 40 osobników – stan na grudzień 2005), a rasa stała się znana
i ostatnio modna. Obecnie (grudzień 2005) mamy w Polsce ok 110 hodowli
grzywaczy. Nasze grzywacze są świetne eksterierowo, ale nie ma się co
dziwić 99% z nich ma w rodowodach najlepsze psy USA i Europy. Możemy być
dumni, że polskie grzywacze odnoszą sukcesy wystawowe na całym
świecie!!! I nikogo nie dziwi fakt, ze grzywacz wygrywa grupę, czy nawet
wystawę!!!
O coraz większej popularności grzywaczy zarówno w Polsce, jak i na
świecie może świadczyć fakt, że w 1989 roku na Światową Wystawę Psów
Rasowych w Kopenhadze był zgłoszonych zaledwie 12 grzywaczy, natomiast
na światowej wystawie w 1992 roku było ich trzy razy więcej. W 2002 roku
na Europejską Wystawę Psów Rasowych było zgłoszonych ponad 80
chińczyków, a w 2003 roku, było zgłoszonych dużo więcej, bo ponad
120!!!
Powrót
|
